W południe 1 listopada przy grobie Hanki Bielickiej na warszawskich Powązkach mama objaśnia kilkuletniej córeczce: - To grób wielkiej aktorki, Hanki Bielickiej. Była wspaniałym człowiekiem, niosła ludziom uśmiech, zawsze taka serdeczna, bliska. I babcia i ja zawsze ją wspominamy jak najlepiej. Zapalimy jej świeczkę? Dziewczynka kiwa główką i przez dłuższy czas wpatruje się w nagrobną fotografię artystki...

Ktoś przyniósł doniczkę kwitnących wrzosów. Są chryzantemy, jest kolorowa wiązanka od Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej. I cała niemalże płyta zastawiona różnokolorowymi lampkami pamięci. Migotają radośnie w tym listopadowym niedzielnym słońcu, a Hanka Bielicka uśmiecha się z fotografi. - No, popatrzcie – nowa ławeczka – zwraca uwagę starszy pan dwóm towarzyszącym mu kobietom. - Łomża? No, herb Łomży. Tak, ona wspominała, że jest łomżynianką. No, piękny, solidny mebel. Posiedzimy? Z trudem usadowili się na ławeczce, bo miejsca, niestety nie ma tu za wiele, ale posiedzieli, powspominali jakieś monologi, spotkanie po jakimś koncercie w warszawskiej „Syrenie”... Podchodzą grupkami, samotnie, często rodzice z wózkami... Nastolatek w okularach i niebieskiej kurtce z kieszeni wyciąga niewielki znicz. Zapala, stawia oprócz dziesiątków podobnych... Zamyślony, przeżegnał się... Po chwili znika w alejce... Starsza pani w fioletowej czapce zapaliła znicz, zmówiła pacierz, ocierając łezkę odchodzi. Wróciła po chwili: obejrzała ławeczkę, pogłaskała zdjęcie pani Hanki, poszła... Zapada zmrok. Ostatnie złotobrązowe liście spadają z kasztana obok grobu. Przed grobem najsłynniejszej łomżynianki na warszawskich Powązkach przewijają się kolejne zadumane sylwetki. I tylko znicze coraz wyraźniej wydobywają ze zmroku tę uśmiechniętą niezmiennie, dobrze znajomą twarz...

Zdjęcia: Bartosz D. Kłosiński